تارم زمین


+ املاک خالصه تارم زمین واربابان زرتشتی

بعداز تاسیس خط تلفن وتلگراف دهلی لندن   واستقرار ایستگاه  آب ماه وگهکم در مسیر بندرعباس به کرمان (به روایت سدید السلطنه کبابی )،در محل دوراهی بندر عباس به شیراز خرابه هایی از همان دوران به چشم می خورد که در اصطلاح بومی به اداره مشهور می باشد . در این مکان علاوه بر خدمات مراسلاتی ومحاوره ای از پتانسیل های اقلیمی نیز بهره برداری های منفعت زایی می شده است .به علت کشت گسترده (کولک )یا پنبه در حوالی سالهای 1310تا 1320 موسسه مشارکتی انگلیسی ایرانی پنبه های حاصله از کشت منطقه را جمع آوری بسته بندی وبه هندوستان وسپس انگلستان  ارسال می داشته است .شریک انگلیسی این مشارکت شخصی به نام مسیو وتری بوده که دونفر مترجم زرتشتی به نام آقایان شاهرخ کیانیان واسفندیار سروشیان به عنوان مترجم ومنشی یاری رسان ایشان بوده اند. بعد از خروج انگلسیها ومعوق ماندن مزایده املاک خالصه دولتی که از زمان قجر مفتوح بوده وعدم استقبال متمولین وملاکین آنزمان نظیر سید غلامعباس سجادیان وعلی رضاخان صولت سلطان ،املاک بسیار بسیار مرغوب شامل حدود 50اینچ آب چشمه های سبز پوشان وسایر چشمه های تذرج وبرآفتاب وزمین های آبرفتی  منطقه تارم ، آسالی وگنج در تملک همان افراد فوق الذکر به نامهای اسفندیار سروشیان در تارم وشاهرخ کیانیان در گنج بطور مشروط مبنی بر ارتقاء سطع معیشت ساکنین بومی درمی آید.


                 مخروبه عمارت اسفندیار سروشیان در تارم (عکس از علیرضامحسنی )

اما همانطور که در پست قبلی مطابق تصویر شکواییه درج شده (به خط سید حسین حسینی در سال 1341)به دربار در همین وبلاگ به استحضار رسید طرف قرارداد هیچگونه تلاشی در جهت بهبود زندگی مردم نمی نماید حتی به روایت همان شکوایه یوغ ورزاع به  گردن مردم می افکند .شاعر معاصر تارم زمین   به نام غلام باوقار درهمین خصوص  می نویسد:

در وصف ورود گبرها (مالیکن زردشتی) به تارم در سال 1321

گبرها بر باد دادند کعبه آمال ما            دست درازی می کنند بر خاک و بر اموال ما

تارم آباد گرفتند بهر خود، مادر بدر          نیست در این حوزه کس تـا بنگرد احوال ما

نی وزیر از حال ما آگه باشد نی وکیل       نی که سطان با خبر باشد ز قیل و قــــال مـا

داد تارم را برای گبرها شاه لعیــن             با قراردادی تباه سازند همه اعمال مـــــا

شرط بنمودند تا دارو و بهداشت آورند         مدرسه سازند برای سال اندر سال مـــــا

یک دکانی را بسازند تا دهند در منطقه      سور و دود و کوت و شلوار ، هم کلاه و شال مـــا

این قراردادها  گذاشتند بی محابا زیرپا     آنچه دادند عکس ها از شاه خوش تمثال ما

عکس شاهی که زما دور است هیچ ناید بکار       کاش حتی می گرفتند روی عکسش فال ما

گبرها چون گربه ما  همچو موش در خانه ها        ترس از آن داریم بتنبد چینه دیوال ما

شاه در تهران به فکر عیش و نوش خود بود          کاه در تارم طلا باشد در گودال ما

گر نماییم داد و بیداد از برای حقمان                نقشه ای را می کشند فوری همی دنبال ما

حق ما را می برند در داخل انبار خویش             نی زیک من ، نی زکیلو ، ذرتاً مثقال ما

می بریم ناچار داد خودسوی ژاندارمری           تا که گیرند شاید آنها زیر پر و بال ما

هر چه در پاسگاه تارم می کنیم  ما التماس      نوش  جان سازد سیلی صورت خوش خال ما

چون گرفتند قبل از این حق حساب از بهر خود        می شود پـــرونده سازی یال و هم کوپال ما

چند روزی می برند ما را در بازداشتگاه             یک النــــگو هم رود دردست خوش اقبال مــا

گر که یک وقت دست وپای ما به تنبیهی شکست           روی آن بـــاگوزه چسباند لته   بیتال مـــا

کس ندیده که خدا بی میل و رعیت هیچ جا              کد خدایی نیست ، خدا گر چاره سازد حال ما

من که باشم با وقاری ،لنگه گو داشتم                   چون نبودی روغنــــم بردند گاو چال  مـــا

هفته ای بودم سیه پوش از برای گاو خویش             تا نمودم خواهشی تنها همین است حال ما

جوجه خواهند ، هم ذغال و هیزم وچیز دگر              تا نماند دانه ای در داخل غــــربال  ما

تارمی که می شود در آن رواج  پول نزول                 کی ترقی می کند ، کی می شود حلال ما

هر که از خون دل ما می خورد شهد وشراب             فرق نبود بین گبـــــر  و مسلم دلال ما

اهل تارم جمله مظلوم از سفید و از سیاه                کیست یار مردمان بی جر و جنجال ما

ای خدا نبود کسی بر حال ما فریاد رس                  می رود بر هفتمین افلاک آه ونـــــال ما

هرچه ما فریاد کردیم ،  داد ما هیچ جا نرفت            همچو بـــــادی که زساز آید از کوال ما

هر چه ما بر کله وبرسرزدیم  و هیچ شد                همچو چوبـــــی بـــرنقاره کوبش طبال ما

هر چه ما هی آه کشیدیم آه ، دود آن چه شد           شد سیاهی روی کـــــاغذ خواندش نقال ما

با وقاری ! گوش گر نیست برگ شعرت بهتر است       تخم روز گردون  بپیچد لای آن بقال ما

نویسنده : تارم ; ساعت ٢:۳٩ ‎ق.ظ ; ۱۳٩۱/۸/٢٦
تگ ها:
comment نظرات () لینک